Hasta Siempre Fidel!

Hasta Siempre Fidel!

25/11/2020 Kapalı Yazar: Fırtına Dergi

Neredeyse tüm dünyanın hayran olduğu devrimci lider Fidel Alejandro Castro Ruz, 13 Ağustos 1926’da doğmuştu. Bundan dört yıl önce bugün; 25 Kasım 2016 tarihinde aramızdan ayrıldı. Aramızdan ayrılışından kısa bir süre önce 90. yaş gününü kutlayan Fidel, “Ben öleceğim ama Küba’da uğruna savaştığımız ideallerimiz yaşayacak” demişti.

Fidel, Küba’daki devrim sonrasında, 1959-76 arasında Küba başbakanlığı, 1976-2008 arasında da Küba devlet başkanlığı yaptı. 1961 ile 2011 yılları arasında da Küba Komünist Partisi Birinci Sekreterliği görevini yürüttü. Uluslararası alanda ise 1979-1983 ve 2006-2008 yılları arasında Bağlantısızlar Hareketi’nin Genel Sekreterliğini yapmıştı.

Fidel, Orta halli İspanyol göçmeni Angel Castro y Argiz’in (1875-1956), aşçısı Lina Ruz Gonzalez’den (Angel Castro y Argiz’in ilk evliliğinin sona ermesinden sonra nikahlandılar) evlilik dışı doğan beş çocuğundan ikincisidir. İspanya’nın kuzeybatısındaki Galiçya’da dünyaya gelen babası Ángel Castro y Argiz, Küba Bağımsızlık Savaşı sırasında Küba’ya gelen İspanyol askerlerinden biriydi. Savaş bittikten sonra adadan ayrılmış ama kısa süre sonra Küba’ya dönmüştü. Ülkenin doğusundaki Oriente ilinde (1976’da lağvedildi) başarılı bir şeker kamışı yetiştiricisi olmuştu.

Castro, polis ve askerler tarafından, 140 kişiyle beraber federal garnizona saldırmak, suçundan sorgulanırken. Vivav Prison; Santiago, 1953.

Fidel Castro, United Fruit Company‘nin denetimi altındaki yoksul bir yöre olan Mayari’de yetişti. Oriente ilinin merkezi Santiago’daki Katolik okullarında ve Havana’daki Cizvit lisesi Belen İlahiyat Okulu’nda öğrenim gördü. 1945’te eğitime başladığı Havana Üniversitesi’nden 1950’de hukuk doktoru olarak mezun oldu.

Öğrenciyken, 1947’de Dominik Cumhuriyeti’nde Rafael Trujillo’nun sağcı askeri cuntasına karşı başarısızlıkla sonuçlanan bir devrimci harekete ve 1948’de Bogota’daki kent ayaklanmalarına katıldı. 1947’de Küba Halk Partisi’ne girdi. 1950-52 arasında avukatlık yaptıktan sonra Temsilciler Meclisi seçimleri için Küba Halk Partisi’nden adaylığını koydu. Ama 10 Mart 1952’de iktidardaki Carlos Prío Socarrás hükümetini deviren Küba’nın eski başkanlarından General Fulgencio Batista seçimleri iptal etti.

Fidel Castro’nun güçleri, 1959 yılında başkent Havana’ya girdi.

Küba Devrimi

1953 başlarında Batista diktatörlüğünü yıkmak amacıyla küçük bir grup oluşturan Castro, 26 Temmuz’da Santiago’daki Moncada Kışlası’na 165 arkadaşıyla birlikte bir baskın düzenledi ama başarısızlığa uğrayarak tutuklandı. 16 Ekim 1953’te Santiago’daki Küba Yüksek Mahkemesi’nde yapılan yargılamada “Sayın yargıç siz beni mahkûm edin! Tarih beni haklı çıkaracaktır!” cümlesiyle biten ünlü savunmasını yaptı. Mahkeme sonunda 16 yıla mahkûm oldu. Juventud Adasında 21 ay hapis yattıktan sonra Batista’nın çıkardığı bir af yasası sayesinde cezasının geriye kalan bölümü bağışlandı.

1955’te Küba’dan ayrılarak Amerika’ya geçti ve 26 Temmuz Hareketi adlı yeni bir örgüt kurdu. İspanya İç Savaşı’na katılmış olan Kübalı Alberto Bayo’nun yönetiminde gerilla savaşı eğitimi gören örgüt üyeleri 2 Aralık 1956’da Granma yatıyla Küba’ya dönerek Oriente’de karaya çıktı. Burada hükûmet kuvvetleriyle girişilen çatışmalarda arkadaşlarının çoğunu yitiren Castro, aralarında kardeşi Raul Castro ve Ernesto Che Guevara’nın da bulunduğu 12 arkadaşıyla birlikte Oriente’nin güneybatısındaki Maestra Dağlarına çekildi.

Bu dağlarda iki yıl boyunca Batista’nın kuvvetlerine karşı bir gerilla savaşı yürüttü. Giderek siyasi desteğini yitiren ve bir dizi askerî yenilgiye uğrayan Batista, 31 Aralık 1958’de Dominik Cumhuriyeti’ne kaçtı. Castro 1959’un ilk günlerinde Havana’ya girdi. Hukukçu Doktor Manuel Urrutia Leo devlet başkanlığına, Castro da başbakanlığa getirildi.

Fidel Castro, Havana’ya Zafer Yürüyüşü kapsamında derme çatma bir balkonda konuşma yapıyor. Santa Clara, 1959.

İktidar yılları

Castro hükûmeti, ilk olarak fiyatları ve kiraları düşürdü. Ardından köklü bir toprak reformu başlattı. 40 hektarı geçen toprak bedelleri 20 yılda ödenmek üzere kamulaştırıldı ve halk çiftlikleri olarak işletilmeye başlandı. Önceleri Castro’ya karşı çıkmakla beraber 1959’a doğru gerilla hareketini desteklemeye başlayan Küba Sosyalist Halk Partisi (PSP), Castro ile ilişkilerini geliştirerek etkili bir konum kazandı.

Bu durumdan tedirgin olan Urrutia’nın toprak reformunun ertelenmesi yönündeki baskıları üzerine Castro istifa etti ama halkın yoğun tepkisi karşısında Urrutia, görevinden çekilmek zorunda kaldı. Yerine Osvaldo Doticos getirilirken Castro yeniden başbakan oldu.

Fidel, Sovyetler Birliği ziyaretinde yavru bir ayıyla oynarken. Sovyetler, 1963

Bu sırada toprakların kamulaştırılmasından zarar gören ABD şirketlerinin baskısıyla ABD hükûmeti, Küba’ya karşı ekonomik ambargo uygulamaya başladı. Ekonomisi tek ürüne dayalı bir ülke olan Küba, öteden beri ABD’ye sattığı şekeri SSCB’ye satmaya başladı. ABD şirketlerinin elindeki rafineriler, şeker karşılığında SSCB’den alınan ham petrolü işlemeyi reddedince Castro bu rafinerileri devletleştirdi. Bu gelişme ABD ile Küba’nın arasını daha da açtı.

Devrimden sonra ABD’ye kaçan ve John F. Kennedy yönetiminden silah ve mali destek sağlayan Kübalıların Nisan 1961’de giriştiği Domuzlar Körfezi Çıkarması başarısızlıkla sonuçlandı. Castro, çıkarmanın ardından yayımladığı Havana Bildirisi ile ilk kez Küba’nın sosyalist politikalar izleyeceğini dünyaya duyurdu. 1962’de SSCB’nin Küba’ya balistik füzeler yerleştirmesi ve John F. Kennedy’nin Küba’yı deniz ablukasına almasıyla dünya bir nükleer savaşın eşiğine geldi.

Küba ile Türkiye takası

Söz konusu askeri bunalım, ancak ABD’nin Küba’da hükûmeti devirmek için artık girişimde bulunmayacağına söz vermesi ve SSCB’nin Türkiye’deki Amerikan füze rampalarının kaldırılması karşılığında nükleer silahlarını Küba’dan geri çekmeyi kabul etmesiyle atlatılabildi. Bununla birlikte Merkezi İstihbarat Örgütü (CIA) Castro’ya yönelik suikast plânları hazırlamayı sürdürdü.

Castro, polislerin onu öldürmek için alarmda olduğu ve başına ödül konulduğunu manşet atan bir gazeteyi elinde tutarken. New York, 1959.

Kruşçev’in Küba Bunalımı sırasında ödün verdiğini öne süren Castro, 1968’e değin bağımsız sosyalist bir politika izledi. Güney ve Orta Amerika ile Afrika’daki devrimleri destekleyici bir tutum aldı. Aynı dönemde Bağlantısızlar Hareketi’nin önderlerinden biri durumuna geldi.

1968’den sonra SSCB ile ilişkilerin düzelmesi doğrultusunda başlayan askeri ve ekonomik yakınlaşma süreci içinde SSCB’ye dönük bir dış politika izledi. 1975’te Angola’daki iç savaş sırasında Angola Halk Kurtuluş Cephesi’ni (MPLA) desteklemek amacıyla Kübalı askerler gönderdi. Bunu Etiyopya ve başka ülkelere gönderilen Kübalı askerler izledi. 1980’lerde Küba’nın yurt dışındaki asker sayısı 40 bine ulaştı.

Che ve Sovyetler Birliği

1961’de Küba Sosyalist Halk Partisi ile birleşme sonucu ortaya çıkan Birleşmiş Sosyalist Devrim Partisi’nin (1965’ten sonra Küba Komünist Partisi) genel sekreterliğini üstlenen Castro, ülke içinde çok yönlü ve kapsamlı politikalar uygulamaya başladı. Okuma yazma seferberliği sonunda okuryazarlık oranı yüzde 90’ın üzerine çıktı. Yeni okullar açılarak eğitim olanakları yaygınlaştırıldı. Zenginlik kaynaklarının, ulusal gelirin ve sağlık hizmetlerinin dağılımında köklü değişiklikler gerçekleştirildi. İşsizlik büyük ölçüde ortadan kaldırılırken herkese çalışma yükümlülüğü getirildi.

Bütün bunlara karşın tek ürüne dayalı (şeker) Küba ekonomisini dönüştürme yönündeki çabalar başarılı sonuçlar vermediğinden 1970’lerin ortasından başlayarak önemli sıkıntılar yaşanmaya başladı. Bu nedenle SSCB’nin mali desteği büyük önem kazandı. SSCB’nin Küba üzerindeki güçlü etkisinin bir başka sonucu da Ernesto Che Guavera’nın SSCB’nin uluslararası çıkarlarına aykırı bir şekilde giriştiği bir takım eylemlerinin engellenmesi oldu. SSCB’nin yoğun baskılarından bunalan Che, Küba’da daha fazla kalmayı gereksiz görerek çeşitli uluslararası eylemlere girişti ve bu süreç onun Bolivya’da öldürülmesiyle sona erdi.

Castro, Birleşmiş Milletler Genel Konseyi toplantısında etkili bir konuşma verirken. New York, 12 Ekim 1979.

Devlet başkanı

Küba’da 1959’dan sonra ilk kez yerel seçimlerin yapıldığı ve devlet yapısında yeni düzenlemelerin geliştirildiği 1976’da Devlet Konseyi ve Bakanlar Kurulu başkanlığını üstlenen Castro, güçlü ve merkezi bürokrasiye dayanarak toplumsal ve ekonomik yaşamdaki yönlendirici rolünü sürdürdü. Devlet ve parti organlarında eski mücadele arkadaşlarına ağırlık verdi. Silahlı kuvvetlerden sorumlu devlet bakanı olan kardeşi Raul Castro, giderek ikinci adam konumu kazandı.

SSCB ve Doğu Avrupa’nın sosyalist ülkelerinde 1980’lerin sonlarında ortaya çıkan demokratikleşme ve piyasa ekonomisine yönelme süreci karşısında Küba yönetimi, sosyalizmin Marksist-Leninist yorumuna bağlılığını sürdürdü. Bu arada, SSCB’yle ticaret hacminin gitgide küçülmesi ve Sovyet yardımlarının ortadan kalkması kısa sürede Küba ekonomisi üzerindeki etkilerini göstermeye başladı.

Castro, 2006 yılında geçirdiği bağırsak ameliyatının ardından devlet işlerinin büyük bir kısmını kardeşi Raul’a bırakmıştı. Şubat 2008’de ise görevinden tamamen ayrılmayı tercih etti / Reuters

Sağlık durumu

Fidel Castro 31 Temmuz 2006 tarihinde sağlık problemleri nedeniyle yetkilerini geçici olarak başkan yardımcısı ve kardeşi Raul Castro’ya devretti.19 Şubat 2008’de de, bir açıklama yaparak, 1976 yılından beri yürütmekte olduğu Küba’nın en yüksek yönetim organı olan Devlet Konseyi Başkanlığı görevini bıraktığını açıkladı.

Görevden ayrıldıktan sonra Yoldaş Fidel’in Düşünceleri adıyla yazdığı makalelerde gündemdeki önemli olayları yorumladı. Kardeşi Raul’un öncülük ettiği ‘açılımlara’ ilke olarak karşı çıkan Fidel, Küba’yı ziyaret eden ABD Başkanı Obama ile görüşmeyi reddetti. 25 Kasım 2016 tarihinde Fidel Castro, uzun süredir çekmekte olduğu hastalığına yenik düşerek hayatını kaybetti. Fidel yaşamını yitirdi ama sosyalizm idealleri sonsuza dek yaşayacak!

Fidel Castro, Küba Komünist Partisi’nin 7. Kongresi’nin son gününde. Havana, 19 Nisan 2016.

(A.K.)